یک تکه پارچه ی سبزآورده است با غذای نذری. می گذارد روی میز و رو به مادرم می گوید: شبی هزار و پانصد نفر دعاش می کنن. من فقط از خودش شفای مریضمو خواستم...
**
پارچه را داده تا دور مچ دستم ببندم. یک شیشه آب زعفران آورده که به نیت شفا بخورم. بس که دل پاک است اشک توی چشمهایم جمع می شود.
به عکسهای ام آر ای نگاه می کنم و به پارچه ی سبز. به داروهای روی میز و آ مپول های دوباره و به آب زعفرانی.
به لیست ورزشهای کایروپراکتیک نگاه می کنم و به صدایش گوش می دهم که توی آشپزخانه به مادرم می گوید: شبی هزار و ...
دکتر که گفت عمل با خنده بهش گفتم: دکترجان من به چاقو حساسیت دارم. دکتر خندید و گفت: برو دختر یه کاری می کنم حساسیتت از بین بره. خندیدم و از مطب بیرون آمدم. تقریبا مطمئن بودم که عمل نمی کنم.
حالا نمی دانم آن چیزی که شفاست در دل من است در دستهای دکتر است یا در دعای آن هزار و پانصد نفر... نمی دانم آن چیزی که شفاست، کجای این دنیا منتظر من است.
نمی دانم آنچیزی که شفاست توی آب درمانی است یا انرژی درمانی؟ توی دعاست یا پارچه ی سبز؟ توی اعتقاد من است یا بی اعتقادی من؟
نمی دانم کجاست و نمی دانم کجایم. فقط آنقدری می دانم که لحظه لحظه ی وجودم در پی رسیدن به لحظه ی تحویل سال است...
نوروز در راه...

یادداشتها (8)