...دکتر می گوید: تا سه بشمار.
فکر می کنم چقدر این جمله را در فیلمها شنیده ام . تا سه که بشمارم پلکهایم سنگین می شود، تسلیم می شوم. عضلات صورتم، درست مثل موقعی که بد مستی، سست می شود و درست همین موقع است که من دلم می خواهد چیزی بگویم. آنهم یک چیز خنده دار.
اتاق جراحی سرد است. دیوارهایش سفید. دکترها سبزپوشیده اند. فکر می کنم بهشت چه رنگی دارد. سفید است؟ صورتی است؟ و یاد سونای بخار می افتم.می نشینم روی سنگهای سیاهش و به بخار اکالیپتوس نگاه می کنم که از گوشه ی سونا از توی سوراخ بزرگی بیرون می زند. پوستم سوزن سوزن می شود و چشمهایم چیزی نمی بیند. می دانم زنی گوشه ی سونا نشسته است و دارد ترانه ایی می خواند. می توانم حدس بزنم که کجا نشسته بعد فکر می کنم که بهشت همینقدر سفید است که سونای بخار هست و خنده ام می گیرد ...
ادامه دارد


یادداشتها (11)