امروز دلم می خواست از خیلی چیزها بنویسم. از احترام به حقوق همدیگر بگیر تا وضع خیابانهای تهران که بیشتر به حکومت نظامی شباهت دارد تا یک شهر عادی. از فیلمهایی که دیدم بگیر تا برنامه ی شب شیشه یی. دلم می خواست از خیلی چیزها بنویسم خیلی.
منیرو روانی پور راست می گفت که زندگی ما در اینجا بیشتر شبیه به داستانهای سورئال است تا واقعیت. حالا حکایت این روزهای ماست.
روزی که خبر دستگیری « یعقوب یادعلی» را در یکی از سایتهای خبری خواندم همانطور خشکم زد. وا رفتم و بی اختیار زدم توی صورتم.
راستش را بخواهید تا دلتان بخواهد توی هفته هایی که گذشت خبرهای زیادی خواندم که همینطور خشکم زد، وا رفتم و زدم توی صورتم.
اینکه نویسنده ایی بخاطر داستانهایش زندانی بشود بیشتر به طرح یک داستان شباهت دارد تا واقعیت.
اینکه کسی نیست تا جوابگو باشد اینکه هیچ کس نمی تواند بفهمد چرا ؟ شاکی خصوصی که بوده؟ نشر کدام اکاذیب ؟ و حالا چرا بعد از اینهمه سال؟ بعد از اینهمه سال که این کتابها چاپ شده است و هنوز هم می فروشد؟
نکند همه ی ما شده ایم سوژه ی یک داستان بلند و ناتمام؟
« یعقوب یادعلی» تو بخاطر داستانهایت محاکمه می شوی.
این را بکنیم سرفصل داستانی که خودمان - همین خودمان های ساده- شخصیتهای اصلی و فرعی اش هستیم و تا ابد بگذاریم بگذرد ...

یادداشتها (6)