امشب خیلی خسته ام. هفته ی پیش یک لیست بلند بالا از دوستهایی که دلم می خواست ببینمشون گذاشته بودم جلوم و هر روز به یکی سر زدم. امروز هم همه با هم خارج از شهر بودیم. خب حالا که فکر می کنم می بینم تقریبا همه را دیدم. بچه ها اسم گردهمایی امروز را گذاشته بودند «خداحافظی پونه با درد» یا به قول خارجی ها good bye party.
لیست چیزهایی که می خوام با خودم ببرم بیمارستان را نوشتم. اول از همه یک عکس دسته جمعی از دوستهام. اگه بتونم لباسی غیر از لباس خود بیمارستان را بپوشم قطعا یک لباس صورتی رنگ انتخاب می کنم نمی دونم چرا هرچند وقت یکبار ناخوداگاه یک رنگ خاصی فقط استفاده می کنم حالا گیر دادم به صورتی...
به همه زنگ زدم. با همه روبوسی کردم.
کاش نوشین بود تا به بابا و مامان دلگرمی بده. کاش لیدا بود برای آرامش نگاهش. کاش بهارک بود بخاطر بهارک بودنش.
امشب خسته ام وگرنه دلم می خواست خیلی چیزها بنویسم. هر کاری هم کردم نتونستم بیانیه ی جدید کانون نویسندگان را بخونم، کسی یه فیلتر شکن فیل افکن سراغ نداره؟ هنوز وقت دارم...

یادداشتها (2)