« تا آنجا که یادم می آید اولین چیزی که از خواندن یک کتاب داستان عایدم می شد لذت بردن از داستان و فضای داستانی آن کتاب بود.
اولین چیزی هم که اساتید داستان نویسی تا به امروز سر کلاسها یادمان دادند این بوده که از خواندن داستان لذت ببریم و داستانی بنویسیم که هم از نوشتنش لذت ببریم و هم خواننده را در آن لذت شریک کنیم.
خب با این حساب وقتی رمانی را می خرید که عنوان برگزیده ی فلان مسابقه را یدک می کشد خودتان را حسابی آماده می کنید...
می روم سر اصل مطلب:
خط تیره،آیلین. کتاب تلخی است. سیاه است و پر از آدمهای روان پریش.( بگردید و بین داستانهای تازه منتشر شده ببینید چند صدتا داستان می خوانیم به همین سبک وسیاق: زنی با ذهن آشفته، شوهری آشفته، مادری و خواهری و برادری و حیوان خانگی و ...)
راوی با اینکه ذهن آشفته ایی دارد اما داستان را خوب و با دقت تعریف می کند. به قول معروف داستان مرتب و منظم نوشته شده و هیچ کجایش تورا به لحاظ تکنیکی سردرگم نمی کند.اما آیا همه چیز تکنیک است؟ نویسنده دارای شور نویسندگی است این کاملا ازلحظه ای اول شروع داستان مشخص است اما حسی که به خواننده منتقل می کند کاملا با لحن خونسرد راوی متفاوت است.
لحن راوی خونسرد و معمولی است اما ذهن خواننده درگیر و پرآشوب.
این را باید اعتراف کنم که حتی یک تصویر و صحنه در کتاب نیست که دوست داشتنی باشد حتی یک لحظه، دائم تو و راوی درگیر تعریف داستان وشناخت آدمهای دورو بر راوی هستید و راوی چنان با خونسردی کثافتهای دور وبرش را تعریف میکند که آخر سر مو به تن آدم راست می شود.
خب نهایتا چه می شود؟ تنها تصویری که در انتهای کتاب برای من خواننده می ماند یک خانه ی دود گرفته ی تاریک و بد شکل و بدرنگ است با بوی ادرار و کثافت ...حتی طبیعت هم در این داستان بد شکل و ناراحت و آشفته است.
برعکس بعضی داستان نویسان که حتی آشفتگی و پریشانی را با چنان ظرافتی برای خواننده تعریف می کنند که تا مدتها تو دوست داری به آن کتاب به آن جملات به آن ظرایف ، بوها، خانه ها و آدمها فکر کنی( باز هم بگردید و پیدا کنید که پیدا کردنش اصلا سخت نیست اما نادر است). نعمتی که این کتاب به کلی ازآن بی بهره است.
خب نتیجه آن شد که تا مدتها نخواهم رمان ایرانی بخوانم.
فعلا کتاب « جامعه شناسی خودمانی – حسن نراقی » دستم است . کتاب خوبی است و پیشنهاد می کنم دوستانم بخرند و بخوانند.»

یادداشتها (2)