وسوسه های خنده داری برای آینده به سرم می زند. گاهی ترسناک و گاهی دست نیافتنی. عاشق وسوسه های دست نیافتنی هستم، عاشق سخت شدن راه برای رسیدن به هدف، گاهی هم فکر می کنم آیا این هدف است که تمام وسیله ها را توجیه می کند؟ اصولا باید چیزی چیز دیگری را توجیه می کند؟
نمی دانم و سخت گیج شده ام.
فردا هجدهم تیرماه است. چه تلخ و چه زود از خاطر همه امان گذشت...
یادداشتها (3)
