آیا آنها می فهمند؟ حتما. معلوم است که می فهمند. پیری را می گویم؟ وقتی دندانهایشان فاسد می شود و یکی یکی از لثه های بی جان و کبودشان جدا می شود. وقتی درخشش چشمهایشان کدر می شود وقتی چشمهایشان قی می کند و نمی فهمند. آیا پیری درک همین چیزهاست؟
می فهمند که آهسته تر راه می روند؟ که پاهایشان لاغر و لاغر و لاغرتر می شود؟ می فهمند پوستشان چطور چروکیده و بدرنگ است دهانشان بد بود.افکارشان پوسیده است . حرفشان را کسی نمی خواند. می فهمند اگر کسی بگوید: باشه باشه حق با شماست. صرفا بخاطر سنشان است که می گوید و در باطن طور دیگری فکر می کند.
می فهمند؟ حتما. می فهمند.
می فهمند که چیزها را یادشان می رود؟ که چند بار و هزار بار یک سوال را می پرسند؟ که زود ناراحت می شوند؟ که دیر یاد می گیرند؟
می فهمند؟ حتما می فهمند.
چه سرنوشت تلخی. پیری. چه روزهای سیاهی. پیری.
پیری
با چشمهای کم سو
دندانهای عاریه
فکرهای پوسیده
تجربه های نخ نما
گوش های کم شنوا
چه سرنوشت سیاهی...


یادداشتها (2)