فیلم نصف مال من نصف مال تو حکایت یک مرد دوزنه است.دختران این مرد که از دو زن جداگانه هستند( که وجود هم باخبر نیستند) به طور اتفاقی ! در یک مدرسه و در یک کلاس متوجه می شوند که پدرانشان یکی است. ادامه ی فیلم به کشمکش بین دختران و پدرشان بر سر این که مادرانشان با خبر نشوند می گذرد. سر آخر مادران از کار این مرد با خبر می شوند و درخواست طلاق می دهند و چون هر دو حامله هستند هیچ کدامشان نمی توانند طلاق بگیرند.
ماجرای چند همسری در کشور ما سبقه ی تاریخی دارد. هرچند که قانون و شرع آنرا بلامانع دانسته اما در بسیاری از مواردجامعه هنوز نتوانسته است با آن کنار بیاید.
حالا از مصادیق تاریخی اش می گذریم و صحبت را به روز می کنیم. در قرن بیست و یکم در کشور ما که جنبشهای زنانه اش به براندازی نرم محکومند و کسانی که تنها داعیه حق داشتن فرزند و طلاق هستند برچسب فمینیست بودن می خورند بدون آنکه از چند و چونش باخبر باشند فیلمی برای قشر نوجوان ساخته می شود که موضوع اصلی اش دو زنه بودن مردی است که از قضا دو دختر هم دارد.
دو دختر زیبا روی با بازی های خوب و دوست داشتنی ( ترلان پروانه و آلما اسکویی) که بعد از باخبر شدن از این قضیه سعی می کنند طوری رفتار کنند تا مادرانشان از قضیه بویی نبرند . اینکه آیا این قضیه باور پذیر هست که دو دختر در سن حساس نه سالگی بتوانند اینطور منطقی با این جریان کنار بیایند خود جای سوال دارد. اما قضیه اینجاست که این فیلم برای نوجوانان ساخته شده آنهم بعد از پخش فیلمهای سنگین و تلخی چون پارک وی و روز سوم و محاکمه ورئیس.
این اولین و البته تنها انتخاب پدربزرگهایی است که دوست دارند با نوه هایشان به سینما بروند. و این موضوع این موضوع حاد و تلخ اینچنین برای این نسل به بازی گرفته شده، طوری که بیننده ی بزرگسال می تواند از اواسط فیلم حدس بزند : خب حالا که این فیلم فانتزی و طنز ساخته شده پس نمی تواند در آخر به تلخی ختم شود.
نتیجه چه می شود؟ بهترین ترفند همان « حامله بودن» دو زن است. که باز بچه ایی در این میان دست و پای زنان را می بندد و مجبور به تحمل هوو می شوند و فقط گریه می کنند. و مرد هم همان مرد سنتی صد ساله است که انگار طلبکار عالم و آدم است که در عین بیچارگی می گوید: خب گناه که نکردم.
شما خودتان را جای دختر نوجوان یازده ساله ایی بگذارید که به تماشای این فیلم نشسته، او که محو رنگ آمیزی زیبای صحنه و طراحی لباسها شده است انتهای فیلم به چه می اندیشد؟ این تلخی سرنوشت را قبول می کند؟ آیا برایش مسئله حل شده؟ آیا اصلا مسئله ایی طرح شده؟
آیا ما حق داریم صرفا بخاطر خنداندن بیننده اینطور موضوعات تلخ جامعه را به بازی بکشیم و آنرا حق مسلم مردان بدانیم؟
آن دو دختر زیبا روی توی فیلم نماد چه هستند؟ آن دو زن چه؟
نه آقای کارگردان شما حق نداشتید اینطور با مسئله ی بغرنجی که زنان بسیاری را آواره و دچار بیماریهای اعصاب کرده بازی کنید. شما حق نداشتید اینطور مغز بچه های نوجوان ما را با بینش مرد سالارانه ی خودتان آلوده کنید.

یادداشتها (7)