بالاخره پای ماموران عزیز جمع آوری بشقابهای مبتذل ماهواره به محله ما هم باز شد. البته لازم به ذکر است که از ابتدای طرح جمع آوری این بشقابها ما از جای خود نجنبیده و بی هیچ ترس و واهمه ایی به دیشهایمان کمتر از گل نگفتیم ولی امروز از همان بیدهایی بودیم که به همان بادها می لرزیم و به محض مشاهده ی نیروهای عزیز سریع اقدام به جمع آوری بشقابهایمان کردیم.
حالا بیحال و بی حوصله نشسته ایم پای برنامه های مفرح شش کانال تلوزیونی خودمان و آنقدر دیده و شنیده ی هایمان پرشده است از مفاهیم زیبای هنری که نمی دانیم اینهمه یافته را درکجا جای بدهیم.
روزهای خوبی نیست انصافا.نه با نقاشی می توانی زیبایش کنی نه با نوشتن شعری یا داستانی تحملش. روزهای گنگ و خسته و تنبلی است. نه از دیدن فیلمها در سینماها کیف می کنی نه در تئاتر لذت می بری. نمایشگاههای نقاشی هم در گرفت و گیر اداهای روشنفکرانه است و همین که هست البته ما برایش ارزش قائلیم.
می گویند سوسکها تنها جانورانی بودند که بعد از بمباران اتمی هیروشیما زنده ماندند. و راز ماندگاریشان حتما در مقاومت سیستمهای ایمنی بدنشان است و اینکه با هر شرایطی می توانند خودشان را تطبیق بدهند.
حالا حکایت هنرمندان ماست که هنوزنفس می کشند و حکایت ما نوجویان است که تشنه ی یادگیری و خواندن و دیدن و حس کردنیم.
گاهی وقتها از اینکه اینهمه وقت صرف می کنم و داستانی می نویسم و یا ساعتها برای موضوعی که مورد علاقه ام است کتاب می خوانم و در اینترنت جستجو می کنم خنده ام می گیرد. خنده ی تلخی که راه نفسم را می بندد. می خواهم بی خیال بشوم گاهی می شود وگاهی نمی شود. دست خودم نیست هر لحظه که می گذرد راه نفسم بیشتر بند می آید.
حالا شبهایی که از خستگی دوست دارم جلوی تلوزیون ولو بشوم و به خیال خودم کانال عوض کنم باید طنز چهارخانه ایی ببینم و سریالهای جدا آبکی تلوزیونی که از همان اولین سکانسش حالت تهوع دست از سرت بر نمی دارد.
خلاصه این بود حکایت ما و بشقابها و ...

یادداشتها (4)