*...ادبیات از ابتدا تاکنون فصل مشترک تجربیات آدمی بوده و به واسطه ی آن انسانها می توانند با یکدیگر گفتگو کنند. چیزهایی از ادبیات می آموزیم که دیگران نیز آموخته اند و همین نقطه ی اشتراک ما است.
احساس همبستگی که با خواندن ادبیات بین انسانها بوجود می آید تنها مختص ادبیات است چرا که دانش وعلم به علت گسترش بی سابقه و باسرعت خود و شاخه شاخه شدنش کمتر به کلیت می پردازد.
ادبیات زمانی هستی می یابد که دیگران آنرا همچون بخشی از زندگی اجتماعی پذیرا شوند، آنگاه ادبیات به یمن خواندن بدل به تجربه ایی مشترک می شود. جامعه ایی که در آن از ادبیات خبری نباشد و ادبیات مکتوب نداشته باشد دچار زبان پریشی است و برای برقراری ارتباط دچار مشکل خواهد شد. فقر تفکر در این جوامع بسیار است.ادبیات عشق و تمنا و رابطه ی جنسی را عرصه ای برای آفرینش هنری کرده است. بدون ادبیات آن لذت و سرخوشی که حاصل خیالپردازی است بوجود نمی آمد.
ادبیات خوب چیزی استکه هستی را به چالش می کشد. ادبیات به ما یاد آوری می کند که این دنیا دنیای بدی است و به یاد ما می آورد که دنیا را می توان بهبود بخشید و آن را به دنیایی که تخیل ما و زبان ما می تواند بسازد شبیه تر کرد... *چرا ادبیات- یوسا


یادداشتها (5)