بهارک که داشت می رفت، معنی رفتن را هنوز نمی دانستم. روزهای آخر دیگر خانه اشان نمی رفتم، چمدان بستنش را هم ندیدم. فقط آمد دم در، خداحافظی کرد و رفت. یادم هست که درختهای دم خانه برگهایش سبز بود و یک روز آفتابی بود و کمی ابر از همان ابرهای خوشگل و تپل هم در آسمان بود.
روزهای اخر رفتن لیدا اما، رفتم، ویزایش دانشجویی بود و قرار برگشت داشت، چمدان بستنش را هم دیدم، هنوز آن دستهای مهربانی را که با وسواس خرت و پرت های بامزه ی لیدا را در چمدان می چید به یاد دارم، آن عروسکهایی که حتما می خواست با خودش ببرد، آنهمه نور و عشقی که در رفتنش بود اما نه در ماندنش... رفتن لیدا را خوب می فهمیدم. یک جای خالی بسیار بزرگ بزرگ بزرگ...
حالا چمدانهای بهاره را خودم می بندم، بهاره دور خودش می چرخد و نمی داند چه می کند، اتاق و خانه ریخت و پاش است و همه در رفت و آمدن. ویزایش دانشجویی است و امکان برگشتنش...
دندانهای شیری احساسم جا به جا ریخته. وقتی می خندم فقط لثه هایم پیداست...
یکی از آنهایی که مانده سخت مریض است. حرف گوش نمی دهد. طاقتش کم شده، افسردگی شدید دارد دیشب بردنش بیمارستان مهرگان.
اینرا که می شنوم تمام بدنم یخ می شود. « مهرگان» برای دوستی که خنده دار ترین خاطرات دوستی تمامی ماها با اوست. تمامی دبیرستان و دانشگاه و مهمانی ها و حماقت ها و عروسی ها و ...
این چند روزه فقط مات مانده ام و امروز فقط پاهایم را به زور زیر بدنم می کشم. به زور می خندم و به قول لیلا طوری رفتار می کنم که انگار هیچ اتفاقی نیفتاده و نمی خواهد بیافتد.
راه نفسم بند آمده. امروز به بهارک زنگ زدم. می خواستم بگویم که نگین در مرز جنون کارش به بیمارستان مهرگان کشیده. نتوانستم. چند لحظه ایی پرت و پلا گفتم و بعد خداحافظی کردم.
حالا چه کنم؟ با این رفتنها و با این ماندنها با این عشق و با این دلتنگی. با این نفس تنگی و با کمری که تا خبر بدی می شنود خشک می شود نمی خواهد من تکان بخورم.
لیدای گلم. تلخم عین زهر مار...

یادداشتها (8)