من و بهارک یک عکس داریم مال مهر سال 1366 یعنی بیست سال پیش. کنار هم نشسته ایم روی زمین با اون قیافه های تازه بالغ با دماغهای ورم کرده و صورتهای پر جوش چقدر هم فکر می کردیم خوشگلیم .
موهای وز وزی امون را هم از پشت با کلیپس محکم بستیم و یه کمی هم کاکل داریم( مد تازه ی اون روزها)
من صاف نشستم و کمی سرم را چرخوندم رو به دوربین و بهارک به من تکیه داده و داره می خنده.
توی این سالها سخته تفکیک کنیم که کدوم تکیه گاه اون یکی بوده.
نمی دونم مزه ی یه دوستی عمیق ، زیبا، پراز عشق و صداقت را چشیده اید یا نه؟ من یکی از اون آدمهای خوشبختی هستم که توانستم این حس عمیق را تجربه کنم و شاید توانستم به بقیه دوستهام هم منتقلشون کنم.
از همین جا بیست ساله شدن دوستی ام را با بهارک جشن می گیرم و امیدوارم جفتمون و بقیه دوستهایی که داریم همیشه صادق بمونیم که پایه اول یک دوستی جاودانه است.

یادداشتها (8)