صالح علا را از کافه تئاترش می شناسم و از آن کتاب معروف بی نوشته اش که حرکتی نو بوده است در زمان خودش.
حالا با برنامه ی « دو قدم مانده به صبح» اش باز سر و کله اش پیدا شده با آن لحن بامزه ی حرف زدنش و آن طرز لباس پوشیدنش( چقدر شین داشت این جمله ی من).
من که لذت می برم از دیدن این برنامه البته موضوعاتی را که دوست دارم تماشا می کنم و نه همه ی آنها را فقط نمی دانم چرا برنامه ی های خوب سیما ساعتهایی پخش می شود که کم بیننده باشد. دو قدم مانده به صبح برنامه ایی است که اگر ساعت پر بیننده ی روز پخش شود حتم دارم که بسیار بسیار پر بیننده خواهد شد.
البته شاید مسئولین صدا وسیما می ترسند آکبند مغز مردم عزیز باز بشه و به چیزهایی به غیر از کارت سوخت و تعداد کشته شده های بغداد و مردم فلسطین و یک سری خزعبلاتی به اسم اخبار فکر کنند.

یادداشتها (7)