من و کودک درون هر دو با هم «شکرخوردیم» که دلمان برف خواست.ما حتی هردو با هم با همه ی کودکان درون قبلی و بعدی و تمام « خود» هایی که الان هست و نیست به گور خودمان خندیدیم. رسما عرض می کنم. به همان گور سرد و بی نامی که منتظرمان است تخت سینه ی قبرستان.
کاش همه ی کشور از این نعمت زیبا لذت می برد. کاش همه با هم از دیدن برف به وجد می آمدیم نه اینکه من اینجا غصه ی آنها را بخورم که گاز ندارند و آن هایی که سردشان هست غم خودشان را داشته باشند.
این کوچکترین حق همه ی ما بود که از بارش باران و برف لذت ببریم هرچند در سی سال اخیر بی سابقه باشد.
اما چه سود، این روزها می گذرد و حافظه ی تاریخی ما ... چه عرض کنم که همه گی پیرو مکتب « آلزایمریسم» هستیم.


یادداشتها (5)