- شنیدن صدای حرف زدن ها و خندیدن های پدر و مادرم وقت هایی که سرشار از عشقم یا در هراس از دست دادنشان.
- سر به سر گذاشتن و بازی با آریو برای جبران کمبود نبود برادرهایم به وقت کودکی.
- رقصیدن برای هیجانی که نداریم.
- گپ و گفت با دوستان صمیمی برای تجدید قوای حس خوب زنانگی.
- داستان نوشتن و نوشتن و نوشتن برای رهایی از حس تنهایی و برای گفتن چیزهایی که نمی شود به زبان آورد و فقط باید نوشت و البته برای خیلی چیزهای دیگر...
- رانندگی با سرعت بالا همراه با یک موزیک کاملا مبتذل، همینطوری برای خنده.
- کافه نشینی با ندا و رضیه برای ارضا حس روشنفکری و اینا.
- محکم در آغوش کشیدن پدرم برای اینکه تکیه گاه است و استوار است و مغرور است و تمام زندگی من است.
- لیچار گفتن ها با نگین برای اینکه خیلی هم زندگی را جدی نگرفته باشیم که نیست البته.
- ظهرهای جمعه که دور هم در خانه ی پدری جمع می شویم، با هومن و شرمین و پیمان و سارا و بچه هایشان، حس خوب داشتن یک خانواده ی گرم و صمیمی.
- صحبت با آریو به زبان من در آوردی خودمان، عزیزترین لحظات زندگی من.
- نگاه مادرم.
- کلاس های داستان نویسی برای به چالش کشیده شدن فکرهایم و نوشته هایم و دوباره از نو شدن.
- وبلاگ نوشتن که دیگر جزیی از زندگی امان شده.
- کتاب خواندن : ساعت خوش.

منهم به رسم قدیمی بازی های وبلاگی این دوستان را دعوت می کنم:
1- ماسک
2- افرا و پاییز
3-آورا
4- زیتون
5- خلوت لیلا