صبح که بیدار می شوم به خودم می گویم یا اینطور بهتر است به خودم یادآوری می کنم که نمی شود صددر صد به چیزی مطمئن بود. حالا لابد یک خوابی چیزی دیده ام که یادم نمانده و فقط همینش ته ذهنم مانده، بعد غلت و واغلت می زنم، بالشت را بغل می کنم و سعی می کنم همانطور خوابیدنکی شانه هایم را بالا بیاندازم، برای خودم همیشه، برای تمام کارهایم، درصدی برای عوض شدن عقیده باقی می گذارم. برای بقیه هم، درصدی برای عوض شدن عقیده اشان، احساسشان، بگو همه چیزشان. هرچند که باز وقتی با همان تغییر روبه رو می شوم تعجب می کنم، بهت زده می شوم، بگیر اصلا افسرده می شوم. اما حداقل این را می دانم که از قبل فکرش را کرده ام،تصورش را کرده ام و روی چیزی، کسی یا عقیده ایی، قسم بی خودی نخورده ام.
نمی دانم همین حال و هواست که امروز وادارم می کند وقتی بلند شدم و پرده ی اتاق را کنار زدم، نگاهم بی خودی بچرخد توی خیابان و نفهمم که این بغض چطور و از کجا پیدایش شد و راه گرفت و آمد پشت پلک ها و باز پایین نیامد؟
شاید! اما همین درصدهای ناچیز برای تلخ شدن زندگی، هیچ وقت مانع از این نشده تا جسارتم، خواسته هایم و رویاهایم را پرو بال ندهم و تا عرش نبرم و خب از این قسمت قضیه خوشحالم هر چند خسته، گاهی خیلی خیلی خسته.
کشفیاتم که تمام می شود از پشت پنجره کنار می آیم ، پرده های خانه را یکی یکی کنار می کشم، لیست کارهای روزانه را جلوی رویم می گذارم، سری تکان می دهم که باز ... اما برای خودم، یک چای دبش دو نبش می ریزم، می نشینم کنار پنجره و از نوشیدنش لذت می برم هرچقدر هم که ته ته دلم باز بلرزد باز بترسد باز باز باز...