.: لینک دوستان :.

کم حوصله ام، انگار فقط این روزها را می گذرانم. نه نای حرف دارم و نه حوصله بحث. گرم است و از خانه بیرون نمی روم، زیاد می خوابم و زیاد می نویسم. تنها امیدم به شنبه هاست، به همان سه ساعتی که دور میز می نشینیم و داستان می خوانیم، به نگاه علی که امیدوار کننده است، به تلاش های استاد که می خواهد از رخوت بیرونمان بیاورد، به نقدهای آرش، خنده های مینو، حرف های مرجان .
کم حوصله ام و گرما بیشتر از هرسال اذیتم می کند، به نظرم همه چیز بی نهایت مسخره است. بغض هرروزه ام با دینگ دینگ اخبار ساعت 5 بی بی سی می ترکد، به قبرها نگاه می کنم، به مادرها، به زجه ها، به مفقودی ها فکر می کنم به چیزی به اسم « شانس » و یا « بد شانسی». به پشت سرم که نگاه می کنم، همه چیز به طور هولناکی بهم ریخته، همه ی رویاها، همه ی آرزوها، همه ی باورها و ایمان ها و شک ها و یقین ها. به جلو که نگاه می کنم از تلاش رقت بار خودم برای خوب زیستن و درست اندیشیدن و درست عمل کردن حالم بهم می خورد. آره! حالم دارد از همه چیز بهم میخورد. چیزی نمی توانم بخوانم. همه چیز به نظرم تهی و بی نهایت مضحک است، نمی توانم نقد کنم، دوست ندارم چیز جدیدی ببینم یا بخوانم، دوست ندارم از خانه بیرون بروم، حتی پرده ها را کنار نمی زنم. بامبوهای دوست داشتنیم، حالا پژمرده اند، قربان صدقه اشان می روم، برایشان آهنگ می گذارم، جایشان را عوض می کنم اما برعکس همیشه می دانم که بی فایده است، احمقانه است بگو. بامبوها را از اتاقم بیرون می برم، اتاق را تمیز می کنم، وسائل را جابه جا می کنم. رمان بیچاره ام را، از این گوشه به آن گوشه می اندازم، چقدر آرزو داشتم روزی رمان بنویسم، تمام این سالها که تلاش می کردم تا داستان نویس بشوم، دوست داشتم یک روز رمانی بنویسم،یک داستان بلند، اما حالا، حتی نمی توانم چاپش کنم.
نمی دانم چه چیز درست است و چه چیز نادرست، نمی دانم چه کار باید بکنم که بعد پشیمان نشوم، چه باید بکنم که درست باشد، چه باید بکنم که بی منطق نباشد، چه باید بکنم که اینطور منفعل و بی آرزو نباشم. چه باید بکنم که درکنار بقیه باشم، چه باید بکنم ؟ به چه کسی و چه چیزی پناه ببرم؟ به ریسمانی چه کسی چنگ بیاندازم؟ چه باید بکنم؟ چه باید بکنم؟