بابا یکی نیست به من بگه نونت نبود ابت نبود دات کام شدنت چی بود دیگه این وسط. خلاصه که یه چند روزی هست که می خوام بنویسم و بلد نیستم. اونقدر اعصابم خراب شد که داشتم کم کم بی خیال می شدم. اما خدا را شکر به خیر گذشت. من برگشتم به قول معروف با برنامه های کاملا جدید. شاید چند روزی برم مسافرت. توی این مدتی که غیبت کردم چند تایی کتاب خوندم که معرفی خواهم کرد. فعلا اونقدر ذوق زذه هستم که نمی دونم چی چی بنویسم. خیلی دلم سوخت که برای 18 تیر ماه هیچ پستی نداشتم ولی حالا اشکالی نداره. یه شعری انتخاب کرده بودم از شاملو که حالا می بینم یه کمی ناراحت کننده و تلخه برای اولین شروع. این غیبت را بزارین به حساب تنبلی من که این روزها بد جوری گرفتارش شدم. خلاصه! با اینکه هر کاری که به فکرم می رسه می کنم ولی دچار یک نخوت عجیبی شدم که نگو!
بارون هم این چند روزه غوغا کرده، این خنکی هوا که خیلی عجیب و غریبه و این بارون بی موقع، انگار همه چیز عجیب شده. راستی یه چیزی راجع به ادرسهای اون بغل بگم که هنوز کامل نشده و دوستهای خوب وبلاگیم از این موضوع ناراحت نشن. با یاری خدا شروع می کنم و امیدوارم که بهتر از گذشته بنویسم.