بیست و هشتم مرداد ماه
طبع شعر نویسی من هم دوباره گل کرده، شاید ازگرمای آفتاب کیش بوده یا عشق به خلیج همیشه فارس و شاید هم احساساتم دچار قلقلک شده، کمی قلقلک احساسی لازمه برای روح، روح ساکن یعنی مردگی نه زندگی. روح ما انسانها هرازگاهی به کمی شوخ طبعی به کمی به چالش کشیده شدن و طراوت و کمی قلقلک احتیاج داره. امتحان کنید!
اینهم سوغات قلقلک کیشی:
« نگاهم را
به سطح وسیع آبی که روبه رویم هست، می دوزم،
و به همین نقطه ای که ایستاده ام،
سهم من از تمامی دنیا،
کف دستی آب دریاست و
قطعه ای از نور خورشید،
که لابه لای زلالی آب،
متولد می شود.
ودریا،
می آویزد به گیسوی طلائی اش.
آرزوهایم را،
به قدمهای دریا گره می زنم،
تا به خورشید برسند،
به همان جایی که ،
خوابهای شبانه،
تطهیر می شود از حرارت آب.»

اوه چه احساس جالبیی است بیست و هشت ساله شدن. من اومدم کیش. من کلی شنا کردم و حسابی عرق ریختم. از ابراز لطفتون خیلی ممنونم . تا شنبه اینجام و البته باید بگم که الان در کافی نت نشستم و دارم می نویسم . از دوچرخه سواری و قدم زدن و نشستن لب دریا و غیره خبری نیست چرا که خیلی گرمه و شرجی و اصلا هم اونطور که تبلیغ می کنن جشنواره ای در کار نیست. بهرحال من به تجربه دریافتم که بهترین فصل کیش اومدن از آذر ماه است تا اواسط اردیبهشت. اگه می خواین خوش بگذرونین توی این ماه ها بیاین وگرنه باید همینطور عرق بریزین و به خودتون فحش بدین که چرا اومدین. من در کنار خلیج همیشه فارس ایرانم و دوستش دارم با تمام وجودم. امشب هم که شهاب بارونه و اگه شرجی نباشه می ریم تماشا. و دیگه این که زندگی در رطوبت هم تجربه خوبیه. ممنون از تبریکات تولد و مرسی از همه چیز.

چند روزی اصفهان بودم. مهمان زاینده رود و نقش جهان، هرچند که هوا بسیار گرم بود و عملا از خانه بیرون آمدن شده بود یک رویا. اما من به دیدن دوست تازه از راه رسیده ای رفته بودم و برای دیدنش احتیاج نبود از خانه خارج شویم- خدا را شکر- بسیار خوش گذشت، شب اول که به یک تقریبا پارتی خارج از شهر دعوت شدیم و شب بعدش هم رفتیم هتل شاه عباس و..بماند که تا 5 صبح بیدار بودیم و مشغول حرف زدن و خندیدن و روز بعدش هم دلمون نمی خواست که بخوابیم و دوباره بیدار میشدیم و مشغول حرف و تعریف و ..البته این برنامه فشرده بخاطر این بود که من سه روز بیشتر اونجا نبودم وگرنه مغز خر که نخورده بودیم به خودمون بی خوابی بدیم. نگین که چقدر بی ذوقم برای دیدن آثار تاریخی اصفهان بخاطر اینکه تقریبا من سالی یک بار به اون شهر می روم. و همه جا را دیدم.البته به یک واقعیت تاریخی در مورد خودم پی بردم و اون اینه که من خیلی بی حواس و تقریبا - خنگم- بگم چرا؟ چون هر سال که می رم اونجا همه اثار را دوره می کنم و تاریخ هر کدومشون را هم می خونم اما سال بعدش دوباره یادم رفته، شما اسم اینو چی میزارین؟ من الان در تهرانم و پنج شنبه تولدم هست. هی ! اگه گفتین چند ساله می شم؟ یه متن خوب دارم که روز تولدم خواهم نوشت.
شاد باشید دوستان. هرجا که هستین.

یک پنج شنبه گرم تابستانی ساعت دو بعدازظهر، کافه ای در گوشه پایتخت و سه جوان عاشق، هر کسی بر راه خویش، هنرمند شاید، یا نه!
پسر سیگاری آتش می زند و با انگشتایش روی پاکت سیگار ریتم می گیرد، دختر سفید رو کنارش نشسته و بعد از رانندگی طولانی در ترافیک همت کافه گلاسه اش را خورده و با خیال راحت تکیه داده به صندلی و خودش را سپرده به خنکای باد پنکه سقفی. دیگری- دخترسبزه رو- مثل همیشه ناآرام، بلند می شود، می نشیند، چیزی می خواند و سیگاری می کشد، روی طول موج آن دو نیست.
دختر سفیدرو: اون آقاهه شبیه خانم بازهای زمان شاهه!!!
پسرزیر زیرکی نگاه می کند یا به عینه ، می گوید: این جور شخصیتها برات چه جوریه، ترحم برانگیز؟مکروه؟ خنده داریا...
دختر با گوشه روسری اش بازی می کند و بی آنکه نگاهش کند می گوید: دلم می خواد نگاشون کنم و ازخودم یه داستان مسخره بسازم از یه شکست عشقی.
پسر می گوید: شکست چقدر برات معنی می ده، احمقانه اس؟ فاجعه اس؟ یا...
دختر سبزه رو هنوز ناآرام سرمی گرداند و حواسش نیست، گاه بلند می شود و ازکافه بیرون می رود.
سفید رو می گوید: فاجعه درچهارده سالگی و احمقانه در بیست و هفت سالگی.
و قاشقش را می گرداند توی لیوان خالی.
- کاملا درسته، ولی دربیست و هفت سالگی پیش نمی آد، همان فاجعه چهارده سالگی است که توی بیست و هفت سالگی احمقانه بنظر می رسه.
و سیگار دیگه ای آتش می زند و جرعه ای آب یخ می نوشد.
- البته! به نظر می رسه، ولی خوب... نمی دونم.
دختر می گوید، همچنان سرش پایین است ولی اینبار، به سایه حرکت پنکه سفید روی چوبهای قرمز رنگ میز می نگرد.
- سفید رو، هرچیزی می تونه احمقانه باشه، می تونه فاجعه توی هرسنی و هر دورانی. بستگی داره چه جوری نگاش کنی . نه باد پرچم را تکون میده نه پرچمه که توی باد تکون می خوره، نگاه ماست که پرچم را رقصان توی باد نشون می ده.
سفید رو فکر می کند چه فاضلانه! بلند می گوید، تا پسر منظورش را دقیقا بیان کند؟. هردو برمی گردند روبه سبزه رو و دعوتش می کنند به بحث، چشمهای سبزه رو سیاه است و برق می زند، مثل همیشه.اما هنوز جای دیگریست و هنوز ناآرام انگار. پسر دستی میان پیوستگی ابرویش می کشد و تکیه می دهد، دود سیگار بالای سر میانه او و باد پنکه، پرپر می شود:
- یعنی اگه ما به اون پرچم که داره می رقصه نگاه نکنیم چه فرقی می کنه رقصیدنش. اصلا مهم نیست ، مثل اینکه نمی رقصه. وقتی ما نیستیم دنیا هم نیست. چون دنیا در ذهن ما معنی پیدا کرده. حالا تو شکست عشقی را بذار جاش یا هرچیز دیگه ای.
- موافقم. و البته حرفی نمی تونم بزنم، دنیا با بودن ما شکل می گیره و بدون ما هیچه؟ یه جور اندیشه خیامی ، درسته؟
- آره اول زندگیمون را می سازه بعد نابودش می کنه.
هردو سکوت می کنند، لحظه ای به هم نگاه می کنند و بعد به جایی هرکدام. به جایی نه دور و نه نزدیک، لیوانی آب می خورند. سبزه رو هنوز توی بحث نیست.
سفید رو می گوید، آرام:
- چون عاقبت کارجهان نیستی است انگار که نیستی چو هستی خوش باش
پسر کونه سیگار را درجاسیگاری له میکند:
- آره. فلسفه اپیکوری. مرگ به ما مربوط نیست. چون تاوقتی هستیم مرگ نیست و وقتی مرگ میاد دیگه نیستیم پس چرا باید در موردش فکر کنیم؟
دختر شانه هایش را بالا می اندازد و لیوانی آب سفارش می دهد، مردی بلندقد و چهار شانه داخل کافه شده و پشت سر آنها می نشیند. دختر می گوید:
- واقعا! ولی هر لحظه که فکرش را می کنم می بینم هست، انگار که ریه های ما پرازاکسیژن مرگه*. ولی من مرگ را با همه ترسناک بودنش قبول کردم. ازش نمی گریزم و سعی می کنم « زندگی» را زنده باشم وزندگی کنم.
- ولی شاملو میگه من مرگ را زیسته ام، بازم می شه خط اول حرف توریه های ما...
سبزه رو آرام می گیرد روی صندلی، نفسی تازه می کند و آب اناناس سفارش می دهد:
- به مرگ رسیدین و من هم از مرگ شروع می کنم. تازگی ها همش فکر می کنم با اینکه با چنگ و دندون به زندگی چسبیدم دنبال چیزهایی می دوم که از دست دادم ولی با این حال هر روز هر ساعت مرگ را تجربه می کنم.
نفسی تازه می کند و می گوید:
- فکر می کنم زندگی یعنی دل بستن و دل کندن. گذاشتن و رفتن. و این عین مرگه. هر روز مرگ را تجربه کردن اما با این حال هنوزهم می شه عاشق شد و دل بست و شکست خورد، با همان حماقت شانزده سالگی.

بدنبال سرنوشت،
در میان ته مانده فنجان قهوه ،
لابلای شعر،
روی خط مرموز خواب.
بدنبال سرنوشت،
همین حوالی،
کنار خانه ی بی پایه ی خیالهای جوانی.
بدنبال سرنوشت،
روی خط اریب سوارشدن دو کفش.
بدنبال سرنوشت،
کنار سفره های بی عروس عقد.
بدنبال سرنوشت،
لابلای دعاهای مادربزرگ،
میان خطوط ناپیوسته سحر و
آبهای طلایی جادو.
بدنبال سرنوشت،
بعد ازسرنوشت.
بدنبال سرنوشت،
بدون سرنوشت.