شما فکر می کنید چقدر وقت دارید؟

هرگز از دور زمان ننالیده بودم و روی از گردش اسمان درهم نکشیده مگر وقتی که پایم برهنه مانده بود و استطاعت پای پوشی نداشتم. بجامع کوفه درامدم، دلتنگ یکی را دیدم که پای نداشت، سپاس نعمت حق بجای آوردم و بر بی کفشی صبر کردم.
مرغ بریان به چشم مردم سیر
کمتر از برگ تره بر خوانست
وانکه را دستگاه و قوت نیست
شلغم پخته مرغ بریان است
سعدی

مشتت را که وا کردی
پوچ بودن تمامی احساست
توی نگاهم ریخت.
گل یا پوچ؟
...

هی در به در دنبال یه مطلبی یه چیزی می گردی از ته و توی ذهنت تا بنویسی بعد با کمال تاثر می بینی که انگار وبلاگ نویسی هم شده جز وظایف هفتگی که باید انجام بدی و اگر انجامش ندی بد می شه. دوست نداری این حالت را داشته باشی و هی ذهنت هم قلقلک خورده که یه چیزهایی سر هم کنی تا بنویسی بلکه این دل در به درت اروم بگیره اما گاهی اوقات یه سری احساسات و یه سری اتفاقات برات می افته که قدرت نوشتنش را نداری و هی افسوس می خوری که کاش می تونستی حداقل گوشه ای از احساست را بنویسی. فقط به این بسنده می کنی که پیش دوست و آشنا داد بزنی و بگی من نمی تونم بنویسم.

چه خوب است روزهای بی خاطره، چه خوب است شهرهای بی خاطره، کوچه های بی یاد، چه خوب است فصلها از پی هم بی تو می گذرند. چه خوب است نبودنت، سبک است این برگهای پاییزی، دل من اما گاهی به یادی تلخ سنگین می شود، گاهی نگاهم به حسی ناگهانی تر می شود.

باید به خاطر داشته باشید، خوبی کردن به کسی که به شما نیکی کرده است کار بزرگی نیست.این عمل مانند داد و ستد است. نیکی کردن به کسی که به شما زیانی رسانده شرافتمندانه تر است.شعار یک خدمتگزار حقیقی بخشیدن است. فقط بخشیدن. حتی اگر در عوض هیچ چیز دریافت نکنید. باید همواره ببخشید...

انتهای جزیره ابتدای راه تهران است، هوای خنک و وسعت دید تا انتهای دماوند. کمر بندهایم را می بندم، زمان به سرعت می گذرد، باک گذشته خالی است، مخزن عشق پر است.