می گویی
همه ی دلت با من است اکنون.
لطفی کن،
دوستم بدار،
کم کم،
اما همیشه.
« رابرت هریک»

رهایم کنید. رهایم کنید. از این ترحمهای بی جایتان، از این دلسوزی ها و مهربانی های بی خودتان ، از نگاه های پر از بغضتان،از نصایح صد من یه غازتان،حالم بهم می خورد.
خسته ام کردید.
بگذارید به حال خودم باشم.
از همه اتان متنفرم.
رهایم کنید.

چه هوای لذت بخشی است. رعد و برق و باد. من باد را دوست دارم. همانطور که دور درختها می پیچد، لابلای توری درها زوزه می کشد، همانطور که آهسته لابه لای موهای مجعد دخترها بازی می کند.
باد می وزد، برگ درختها تکان می خورند. باد را دوست دارم دوست دارم دوست دارم.
باران هم می بارد. بعد از یک روز گرم حتم دارم برای همه ی شما هوای امشب نعمتی است. پنجره را با لذت باز می کنم. بلکه هوای تازه دلم را تازه کند. ذهنم را از این همه حرفهای مسخره ایی که امروز شنیدم پاک کند. بلکه کمک کند.
اما...
بوی دود و قیر زیر دماغم می زند. کامیون ها و ماشینهای آسفالت کاری درست روبه روی پنجره ی اتاقم پارک کرده اند و تنها صدای موتور ماشینها می آید و بوی قیر و بگو مگوی کارگران. نفسم به شماره افتاده. قلبم سنگینی می کند. پنجره را می بندم.

ماجرا رکوردهای « گینس» را که حتما همه دیده یا شنیده اید. دیشب کانال سوپر آرتی ال قسمتی از این رکوردها ی جالب و خنده دار را نشان می داد و من هم به دعوت آریو به دیدن این رکوردها نشستم. اینکه چقدر آدم باید خلاق باشه که مثلا به فکرش برسه که در عرض یک دقیقه چند تا بشقاب می تواند بشکند یا اینکه چند صد هزار تا گوشواره و دماغ واره و زبان واره و ناف بند و ...می تواند به بدنش آویزان کند یا اینکه در عرض یک دقیقه چند بار می تواند شورتش را از پا در بیاورد و دوباره پایش کند، در بطری نوشابه را با دندانهایش باز کند یا یه ماهی تابه را با دستهاش لوله کندو بسیار خنده دار و قابل توجه بود، برای همین من و آریو هم تصمیم گرفتیم که یک رکورد جدید و تازه برای خودمان اختراع کنیم تا اسممان در این کتاب هیجان انگیز ثبت شود. بهرحال هر انسانی دوست دارد جاوادانه بشود به هر نوعی. نه؟
خب اگر گفتید که در ایران چه چیز جالب توجهی می تواند رکورد حساب بشود؟
بر طبق گفته ها ی آریو و دیده های خودم هیچ بچه ای را نمی شناسم که علاقه ی وافری نسبت به عمه اش داشته باشد.
خب!
من و آریو می خواهیم رکورد بیشترین زمانی را که یک برادرزاده و عمه می توانند کنار هم باشند را بزنیم.
کسی هست که روی دست ما بلند شود؟

یک جای کارم می لنگد! کجایش را نمی دانم.
یک جوری هستم این روزها، یک جور ناجور.
گیجم ، تکراری ام، خسته ام...
***
دیشب به دیدن فیلم« پارک وی» کار آقای جیرانی رفتم. احساس می کنم هنوز داریم سیاه مشق می نویسیم برای درست کردن فیلمهایی در ژانر وحشت، هرچند که به نظر می آید این یکی چرکنویس خوبی باشد برای کارگردانش تا بشود رویش حساب باز کرد برای کارهای بهتر بعدی.
اصولا فیلم ترسناک ساختن مثل راه رفتن در لبه ی تیغ است چون خیلی سریع به فیلم لوس و مسخره تبدیل می شود . هرچند که پارک وی از هنرپیشه های خوبی استفاده کرده و بازی ها تقریبا قابل قبول است اما ... به دل نمی نشیند.
فیلم « نقاب» را هم هفته ی پیش دیدم. هنرپیشه های خوب و داستان قوی و کارگردانی مناسب فیلم خوبی ساخته که دیدنش را به همه پیشنهاد می کنم هرچند که فیلم تقریبا تکه پاره شده بود از سانسور...
***
بی حوصله ام
تکراری
جلوی آیینه می ایستم و به خودم نگاه می کنم
شانه هایم را بالا می اندازم و روزم را شروع می کنم.

حالا هرجا که سرک بکشی، کم کم، نیمی از بچه های این دور و بر دارند خاطره هایشان را از جنگ می نویسند.
اینکه فردا برای ما ( من و تو) روز بزرگی است بماند.
یادم می آید تا سالها، فکر می کردم هرکسی که درجنگ شرکت کرده حزب الله ای است و هرکسی آن جا کشته شده و شهید شده یکی از همانهایی است که یک روزی توی خیابان ملت را اذیت می کرد این تنها تفکر من نبود، تفکر خیلی از ماها بود که چون جنگ را دوست نداشتیم، آدمهایش را هم دوست نداشتیم.
نمی دانم چه شد که فهمیدم، همین آدمها، خیلی نزدیک تر که می شوی می توانستند برادر و پسر عمو و عمو و پدرت باشند. به همین سادگی.
فیلمهایی که ساخته شد، مستندهایی که گذاشته شد و تجربه ی شخصی باعث شد که حالا بعد از گذشت این همه سال برایشان نه تنها احترام قائل باشم ( از هر مسلک و دینی و عقیده ایی ) بلکه اگر بتوانم ادای دینی هم می کنم.
متاسفم برای بعضی کسانی که این آدمها را تافته ی جدا بافته ایی از ما می دانند و متصل به جای دیگر. متاسفم برای جوانهایی که تا اسمی از جنگ می آوری انگار چیز بدی گفته باشی صورتشان را جمع می کنند و می گویند: اه جنگ ؟
من برای تمامی کسانی که رفتند و جنگیدند احترام قائلم. خیلی پیشترها نبودم، نمی دانم چه تفکری داشت در من ریشه می کرد که دوستشان نداشتم ا.ما حالا ... دوستشان دارم.
از آزاد سازی خرمشهر چند سال می گذرد؟
هنوز هم یادم می آید صدای آن مجری رادیو را و چیزهای گنگ دیگری که می شنیدم،خیلی کم... اما آن شادمانی درونی را آن احساس خوب پیروزی را هر سال در سوم خرداد تجربه می کنم. هرچند که اندازه ی آهی و دمی کوتاه است و عمر نکبتها و شکستها آنقدر زیاد است که دل هر انسانی را می لرزاند.