سایه ها می دانند
که چه تابستانی است...

وسوسه های خنده داری برای آینده به سرم می زند. گاهی ترسناک و گاهی دست نیافتنی. عاشق وسوسه های دست نیافتنی هستم، عاشق سخت شدن راه برای رسیدن به هدف، گاهی هم فکر می کنم آیا این هدف است که تمام وسیله ها را توجیه می کند؟ اصولا باید چیزی چیز دیگری را توجیه می کند؟
نمی دانم و سخت گیج شده ام.
فردا هجدهم تیرماه است. چه تلخ و چه زود از خاطر همه امان گذشت...

وبلاگم سکسه اش گرفته. بیچاره یک روز درمیان قطع می شود و خلاصه ...
دوستان عزیز اگر فیلم گرداب کار حسن هدایت هنوز روی پرده سینماست پیشنهاد می کنم بروید و ببینید.
لذت می برید.

ساعت سه صبح
مسافران خسته و خواب آلوده
انتظار شیرین
و مادرم
با گامهای سبک و تند
چشم و چراغ خانه
...

حالا هرچقدر که بیشتر می گذرد، این فکر مزاحم و سمج، این فکر تلخ و نکبتی ، بیشتر سراغم می آید. تو با آن خنده های همیشگی ات که روزی قشنگ بودند بد جور داری به همه ی ما دروغ می گویی.
از خدا می خواهم، روزی صد بار می خواهم که فکرم اشتباه باشد. اما دست خودم نیست. هر روز این فکر بیشتر در من ریشه می دواند.
آزرده ام می کند. اصلا بگو حالم را بهم می زند.
اما تو!
به ریش همه ی ما خواهی خندید و چمدان به دست می روی ، در حالی که برای همه امان بوسه ی خداحافظی می فرستی.
لعنت بر این احساسی که اسمش اطمینان است . لعنت بر این احساسی که همه ی ما به تو داریم.

نیلوفرزنگ زد.
مثل هر روز.
اول صحبتهایمان به احوالپرسی و گپ و گفت ساده می گذرد بعد وقتی دهانمان گرم شد، به درد ودل می نشینیم.
سکوتهایمان، بغضهایمان و گاهی نم اشکهایمان که تمام می شود بعدش می خواهیم هرطور شده با خنده گوشی را بگذاریم.
شوخی مسخره ایی، خاطره ی دوری، فحشی برای کسانی که حرصمان دادند.
اخر سر سکوت می کنیم و هر دو خوب می دانیم که در دلهایمان در چشمهایمان در قلبهایمان آنقدر گفتنی داریم که اگر تاصبح بنشینم و باهم حرف بزنیم کم است .
برای همین نصف حرفها را نگه می داریم تا لطف تلفن بعدی کم نشود.
اینطور می گذرانیم.