با بی حوصلگی تمام نشسته بودم روبه روی کامپیوتر و صفحه های اینترنتی را به امید خوندن چند خط درست و درمون ورق می زدم که یه مقاله جالب از علی قلی پور در وبلاگش خوندم با این تیتر« بیچاره ایران که محسن نامجو باب دیلن آن است ». خیلی خوشحال شدم که بالاخره یک نفر پیدا شد که حرفی بزنه در مورد این به اصطلاح پدیده، اصولا از ین هوچیگریهای روشنفکر نماها در بزرگ کردن یک هنرمند خوشم نمی اید و بیشتر به کار آن هنرمند و کیفیت آثارش شک می کنم. من همیشه با کسانی که یک نفر را آنقدر بزرگ می کنند که هیچ کس نتواند در موردش نقدی بنویسد و حرفی بزند و اگر در جمعی عنوان کنی که آثارش را دوست نداری به خیلی چیزها محکوم بشوی مشکل داشته ام. اصولا این قضیه ایی است که در مورد خیلی از هنرمندان ما در جامعه ی روشنفکرنمایی ما اتفاق می افتد و به یک پدیده ی روتین و همگانی بدل شده و انگار همه آنرا پذیرفته اند.
پیشنهاد می دهم که این مقاله را بخوانید و اگر نظری دارید نظرتان را بنویسید.من که یه کمی از آن حالت رخوت و تنبلی ذهنی در آمدم. شما را نمی دانم.

دوست دارم سروته بشوم ازیک بلندی. نظرتان با یک « بانجی جامپینگ» چطور است؟
یا اینکه یک جایی روی تپه ایی جایی بنشینم. اسمان خیلی آبی باشد. خیلی هم هوا خنک باشد. خیلی هم سکوت باشد. منهم خیلی تنها باشم.
...
دلم می خواهد لی لی کنان بدوم. بخندم.
هرچند که همه می گویند پاییز فصل غم انگیزی است اما من دوستش دارم. خیلی چیزها در فصل پاییز و زمستان می چسبد که اصلا در تابستان نمی چسبد...

حالا به شمارش معکوس « رفتن» دوستان رسیده ام.
چه برایم مانده؟
کابوسهایم کنار چمدانهای خالی
اتاقهای خالی
کوچه های خالی
اشکهایی پر غرور که پایین نمی ریزند
دوصفر گرفتن برای شنیدن صدایی غریب افتاده، خش دار...
از« رفتن » هایتان
چه مانده؟
دور مانده ام و نمی دانم چه کنم؟ دنیا حالا دیگر کوچک نیست، آنقدر بزرگ هست که لبخند لیدایش، نگاه بهارکش، دستهای کاملیایش، خاطره های نوشینش، برادری پیامش، فقط و فقط با تخیل میسر است...
دیگر « به امید دیدار» ها در دهانم نمی چرخد.
نیمه های شب
این هراس است که پشت پلکهایم لانه می کند
نفس بریده و خیس از عرق
بیدار می شوم.
نه دیگر نمی خواهم
نمی خواهم
نه یاد آوری خاطره هایتان را
نه دیدن دوباره اتان را
شما را به خیر
من را به سکوت و تنهایی نشستن.
خسته ام
می روم کمی راه بروم.

خانه ساکت است . لم داده ام روی مبل و با نور کمرنگی که از سقف می تابد به زحمت کتاب می خوانم.
کوچه تاریک و خلوت است. تک و توک صدای ماشینهایی که از خیابان اصلی پشت خانه می گذرند می آید.
چند لحظه ایی است در آرامش نامتعارفی کتاب می خوانم که صدای شکسته شدن شیشه ایی در کوچه می پیچید.
تکان نمی خورم. تخیلم به کار می افتد، صدای شیشه ی ماشین بوده یا پنجره ی خانه ایی؟دزدی است یا دعوا یا فقط یک اتفاق؟ نفسم را بیرون می دهم و روی مبل جابه جا می شوم. صدای گریه ی بچه ایی بلند می شود. کتاب را می بندم و به پنجره نگاه می کنم. صدای بچه جیغ می شود ریسه می رود. دور می شود و دورتر.
به چیزی فکر نمی کنم. صدای موتور گازی توی کوچه می پیچد و بعد صدای بچه ایی است که می خندد. همان بچه است یا نه؟ نمی دانم.
دیروز جمعیتی سیاه پوش را دیدم که از در سینما اریکه بیرون می آمدند. زنان جوانی که زیر چادرهای مشکی اشان روسری های سفیدی پوشیده بودند و مردانی با کت و شلوارهای خاکستری انگشترهای عقیق بزرگ در دست و ته ریشهایی...
من آنجا غریبه بودم یا آنها؟ من از یک سیاره ی دیگر آمده بودم یا آنها؟ دیده می شدم یا نه؟ نه انگار!
نگاهشان، نگاهشان...
اینجا غریبه شدیم و جایی دیگر نداریم. در وطن خود بی وطنیم.

یکی رئیس پیرش بهش گیرداده. اون یکی چهارساله دوست پسر داشته و من نمی دونستم. یکی عاشق معلم اسکیت بچه اش شده اون یکی دکترش باهاش رابطه ی عاطفی برقرار کرده. یکی از اون ور آب زنگ زده و می گه شوهرم .... یکی اینجا نشسته که منم و گوش می دم به این حرفها.
دختره تنها نشسته
گریه می کنه...

*...ادبیات از ابتدا تاکنون فصل مشترک تجربیات آدمی بوده و به واسطه ی آن انسانها می توانند با یکدیگر گفتگو کنند. چیزهایی از ادبیات می آموزیم که دیگران نیز آموخته اند و همین نقطه ی اشتراک ما است.
احساس همبستگی که با خواندن ادبیات بین انسانها بوجود می آید تنها مختص ادبیات است چرا که دانش وعلم به علت گسترش بی سابقه و باسرعت خود و شاخه شاخه شدنش کمتر به کلیت می پردازد.
ادبیات زمانی هستی می یابد که دیگران آنرا همچون بخشی از زندگی اجتماعی پذیرا شوند، آنگاه ادبیات به یمن خواندن بدل به تجربه ایی مشترک می شود. جامعه ایی که در آن از ادبیات خبری نباشد و ادبیات مکتوب نداشته باشد دچار زبان پریشی است و برای برقراری ارتباط دچار مشکل خواهد شد. فقر تفکر در این جوامع بسیار است.ادبیات عشق و تمنا و رابطه ی جنسی را عرصه ای برای آفرینش هنری کرده است. بدون ادبیات آن لذت و سرخوشی که حاصل خیالپردازی است بوجود نمی آمد.
ادبیات خوب چیزی استکه هستی را به چالش می کشد. ادبیات به ما یاد آوری می کند که این دنیا دنیای بدی است و به یاد ما می آورد که دنیا را می توان بهبود بخشید و آن را به دنیایی که تخیل ما و زبان ما می تواند بسازد شبیه تر کرد...