صد و سی روز است که جنگ شروع شده. ما در خانه هایمان ماند ه ایم. حتی نخواستیم بارو بندیلمان را جمع کنیم و توی یک چمدان بگذاریم برای مبادا. دیگر زیر زمین رفتن برایمان امری خسته کننده و گاهی خنده داراست.
روزهای اول مردم به مغازه ها و نانوایی ها هجوم می آوردند. اما حالا یک به یک با سبدهای پارچه ایی خریدشان آرام و کند از خانه ها بیرون می آیند و انگار که می خواهند کار با شکوهی انجام دهند توی صف می ایستند. برایشان دیگر مهم نیست چقدر باید بایستند تا نوبتشان بشود حتی گاهی با سخاوت نوبتشان را به یک ادم عجول می بخشند.
زن ها به دیوار تکیه می دهند و با کنار دستیشان حرف می زنند. مردها اغلب سیگار می کشند و به آسمان نگاه می کنند.
برای من و منصور و باقی بچه ها ضرورتی نداشت که بخواهیم روزهای اول آنطور مواد غذایی جمع کنیم هنوز هم بعد از صد و سی روزمی شود بابت احتیاجات اولیه به سوپر مارکت ها اعتماد کرد. شاید فردا نشود هیچ کس نمی داند.
منصور می گوید باید یک چیزهایی بخریم و انبار کنیم. من فقط و فقط جعبه کمک های اولیه را در صندوق عقب ماشین گذاشتم با چند بطری آب.
صد و سی روز است جنگ شروع شده و هیچ کس نمی داند کی تمام می شود و یا احتمالا هدف بعدی کجا خواهد بود ما هم نمی دانیم و برایمان دیگر اهمیتی ندارد. همان هفته ایی یک بار را در خانه من دور هم جمع می شویم و حالا که تمام کتاب ها و روزنامه ها را خوانده ایم با هم حرف می زنیم. بعضی وقت ها حرف هم نمی زنیم. فقط سیگار می کشیم و به سقف و دیوار نگاه می کنیم.