اندک اندک...

به نقل از روزنامه اعتماد« یکشنبه 26 اسفند86»صفحه ی 18:

فراخوان مسابقه داستان نویسی مجله چهل چراغ را یادم نمی آید کی دیدم، شاید شش ماه بیشترک. داستان « سقف » را برایشان فرستادم و چند باری با ایمیل با آقای صدری که مدیریت این مسابقه را بر عهده داشتند با ایمیل در ارتباط بودم تا ببینم داستان ها در چه مراحلی است. چند ماه بعد در شماره 276 -24/آذر ، دیدم داستانم جز داستانهایی است که به مرحله ی نهایی راه یافته( با اسمم البته). از آن روز تا امروز که رفتم و دوباره شماره ویژه نوروزی چهل چراغ را خریدم هیچ خبری از مسابقه نبود. همینطور که مشغول ورق زدن مجله بودم در صفحه ی 108 دیدم که اسامی برندگان اعلام شده. دیدم خبر اینطور تیتر خورده« داستان بی نام برنده شد!» توی دلم گفتم حیف شد ها! چون با یک نگاه اجمالی اسمم را ندیده بودم. بعد که دقت کردم دیدم روبه روی داستان « سقف» نوشته شده« نام نویسنده ندارد» بعد هم عنوان شده که داستان « سقف» داستان اول مسابقه بوده و چون نام نویسنده ذکر نشده ما قسمت هایی از داستان را می گذاریم، نویسنده اصل داستان را بیاورد و جایزه بگیرد.
داستان هم در همان صفحه 108 و 109 چاپ شده. بی نام البته. خلاصه فردا قرار است بروم دفتر مجله تا گپی بزنیم با دوستان چهل چراغی.
به این می گویند بدشانسی خنده دار.

موبایلم زنگ می زند .جواب می دهم. دختر عمویم می گوید: آمده ام پیاده روی، دارد باران می بارد یاد تو کردم...
تعارف های الکی رد و بدل می کنیم. چند هزار ثانیه تا به حال به« قربان شما و مخلص شما »گذشته است نمی دانم چند هزار ثانیه به« سلام برسانید و سرتان سلامت.»؟
می نشینم پشت میز تحریرم. دیروز همت کردم و تمام و کمال اتاق را مرتب کرده ام. باز موبایل زنگ می زند. دوست دیگری است که می گوید: پونه ی بارونی ... داره بارون میاد یاد تو افتادم...
عجب! پنجره را باز می کنم. رد زرد رنگ نور چراغ را که روی سنگ های کف حیاط پخش شده می بینم و دانه های باران را که نقطه نقطه اش می کند. هوا ملس است ، هوا هوای دل است. دو نفری است انگار!
دارم روزنامه می خوانم که پدر برای بار سوم توی کاسه ی دستشویی عق می زند. سال هاست شب عید درست یک هفته مانده به عید حالش بد می شود. بی حال و بی رمق می شود، دردهای کمر و زانو و سیاتیک، هر جور دردی که بتواند عزیزترین موجود زندگیتان را اذیت کند. صدایش می آید. سیخ و ثابت نشسته ام روی مبل و روزنامه را توی دستم مشت کرده ام. مادر به خنده می گوید: چیه بابایی باز شب عید شد؟
پدر می گوید: می خوام بروم پیش برادرم دیگه..
درست شب عید سال 51 بوده گویا، همگی قرار می گذارند که جمع شوند در تهران یا اصفهان، نمی دانم. عمویم در یک حادثه ی رانندگی جوانمرگ می شود آن سال.
حسی بدی دارم، فکر می کنم ممکن است این موضوعات ربطی به هم داشته باشد؟ پدر می گوید: هر کسی یه زمانی باید...من و مادر به خنده نمی گذاریم حرفش را تمام کند. اما می دانیم. همه امان، سخت می دانیم که هرکدام از ما – فرقی ندارد- ممکن است عید سال دیگر نباشد.
باد خنکی می آید و پرده های سفید را تکان می دهد، حیف از پنجره های تازه تمیز شده ایی که حالا دوباره دانه دانه ی باران رویشان نقش و نگار می اندازد.
روزنامه را ورق می زنم. برنامه ی سینماها برایم از همه جذاب تر است و البته برنامه های طنزی که قرار است پخش شود. بیشتر روزنامه ها روی کار مدیری تمرکز کرده اند. تمام و کمال مصاحبه علی رضا خمسه را می خوانم. نمی دانم چرا دوستش ندارم. «هوشیار و بیدار» را یادتان هست؟ من را یاد عصرهای غم انگیز آن جمعه هایی می اندازد که شنبه اش همیشه امتحان ریاضی داشتم.
کانال های تلوزیون را تند و تند عوض می کنم. کاش لااقل دوستان صدا و سیمایی چند تا دیالوگ متفاوت توی حلقوم مردم می کردند تا جملاتشان اینقدر شبیه به هم از آب در نمی آمد. آنقدر تصنعی و خالی از محتواست که دل آدم را بهم می زند.
روی کانال های ماهواره، صدای آمریکا و رادیو فردا هم از انتخابات می گویند. سی ان ان هم همینطور. بهارک که از استرالیا زنگ می زند می پرسد چه خبره اونجا؟ انتخاباته؟ رضیه اخبار اصلاح طلبان را می دهد و خانومی زنگ می زند به خانه و می خواهد از گروه نمی دانم چی چیه کارگران و نامزدهای انتخاباتیشان برای من چیزهایی توضیح بدهد. با دختر عمویم که صحبت می کنم حرف از انتخابات ریاست جمهوری آمریکاست ،باراک اوباما یا کلینتون شبیه همان ترشی خوبه یا لیته می ماند. لیدا می گوید کلینتون و مک کین کارکشته ی سیاست اند و اوباما گاهی عوام فریبی می کند. برادرم چون یک زن سیاهپوست دارد طبعا طرفدار اوباماست و دختر عمویم به یک دلیل خیلی ساده اوباما را دوست دارد. چرا؟ پیدا کنید خودتان دیگر...
روی کانال بی بی سی تامل می کنم. جمعیت زیادی دارند فحش و بد بیراه می گویند. حتم دارم جلوی سفارت هلند است دوباره یا دانمارک. « مرگ بر شیطان». چند دقیقه ایی به تصویری که از من و شما و این گربه ی مردنی به دنیا نشان داده می شود خیره می شوم. می روم روی کانال وی اچ وان. باز موسیقی روان آدم را جلا می دهد، گاهی!
روزنامه را ورق می زنم. از اعطای جایزه بریتیش میوزیوم به سه هنرمند ایرانی آنقدر سرذوق می آیم که نمی دانم چطور ادامه خبر را بخوانم. خانم مژگان والی پور دست مریزاد. جدا در این شرایط گل کاشتید. اما آنچه در ادامه خبر دلزده ام کرد عدم دادن ویزا به جوانانی بود که می خواستند برای دریافت جایزه اشان به انگلستان بروند.
حالا باز بروید و سنگ و چماق علم کنید و « مرگ بر» بگویید. حالا باز در انتهای یک سریال که به گمانمان کمی خوش ساخت بود و پایان بندی نسبتا خوبی هم داشت گروگان گیری را یک پیروزی و انقلاب دوم بخوانید. چه بدست آورده ایم با این کارها؟ جز اینکه تمامی سفارت خانه ها که دولت هایشان به « مردم» ایران وعده ی دوستی می دهند در پرسشنامه هایشان پرسش های کاملا توهین آمیز طرح کنند:
1- have you ever been charged in any country with a criminal offence for which you have not yet been tried in the court(including traffic offences)
2- in times of either peace or war have you ever been involved in or suspected of involvement in war crimes against humanity or genocide?
3-have you ever been involved in supported or encouraged terrorist activities in any country?have you ever been a member of,or given support to an organization that has been concerned in terrorism?
پرسش های 50و 51 و 52 فرم سفارت خانه ی انگلستان.
برای من خواندن این پرسش ها همانقدر که درد آور بود خنده دار هم بود. عجب از این روزگار، یک روز بر عرشی و یک روز فرش...
پنجره را می بندم. پدر و مادرم قرار می گذارند که فردا بروند بهشت زهرا. فلسفه ی رفتن به بهشت زهرا را نفهمیدم هیچ وقت.شاید بخاطر این استکه عزیزی در انجا ندارم. اما دوست ندارم مثل خیلی ها به هربهانه ایی سر از آنجا در بیاورم. دیر به دیر می روم و به سختی. خیلی سخت.
« من مضنون به درگیری ذهنی با شما هستم آقای سفیر
نه نه اشتباه گفتم
با شما خانوم بی حجاب که چشم های هیز آن مرد سالخورده ی طوسی پوش مهر بر پیشانی، داشت بد جور از خجالت درتان می آورد.آخر آن آقا دیرتر از من آمده بود و زودتر از من رفت. ویزایش را هم گرفت. چه خوب است آدم هم فحش بدهد و هم ویزا بگیرد. چه خوب است که آدم هم سنگ پرت کند طرفتان و هم دست دوستی اتان را بفشارد. جدا که من از این قضایا چیزی نمی فهمم.
می ایستم پشت میله های حفاظتی سفارت
دختری که پشت سکو ایستاده برایم چشمک می زند. لبخند می زنم.
می پرسند:آیا تا به حال در هرگونه فعالیتی شرکت کرده اید که امکان داشته باشد نشان بدهد که شما آدم باشخصیتی نیستید( نقل به مضمون پرسش شماره54فرم سفارتخانه انگلیس)
آدم باشخصیتی نیستید دقیقا یعنی چی خانوم؟ کسی نمی داند.
دوست عزیزی که پشت باجه ایستاده ایی، این جا ایران است برادر من ، چه شده که توهم برداشته ای، نکند فکر کردی برادر زاده ی ملکه شدی؟ نه سر بالا می آوری نه جواب می دهی . بی ادبی هم می کنی الاماشالله.« دورتر بیایستید، اینجا نه، زودباش وقتمو داری میگری؟ » متاسفم که باید در این متن به تو بگویم هموطن.اما مگر آنجا ننشسته ای تا کار من را انجام بدهی؟ مگر برای صدور یاعدم صدور هر ویزا کلی پول از من و امثال من نمی گیری؟ تو که نه البته ، سفارت خانه ی مربوطه. توجیه اینهمه بی ادبی چیست؟ نمی فهمم. هیچ توجیهی برایم قابل قبول نیست اینجا.
روزگارما این روزهای آخر سال « قمر در عقرب» که هیچ، یک چیزهایی بدتر ازآن است انگار.
اما جان من اینها را راست بگویید:
آیا می خواهید یا خواسته ایید یا در شرایطی بوده اید که دلتان بخواهد داستانی در مورد سفارت و کارمندان گوگولی مگولیش بنویسید؟ آیا تا به حال به مرگ محکوم شده اید؟ چطور؟ ثابت کنید که نشده اید. نمی توانید ثابت کنید؟ آیا به نظر شما از آن عقاب همان یک مشت پر مانده؟ آیا در ضمیر ناخودآگاهتان دلتان می خواهد از دیوار سفارتخانه بالا بروید؟ آیا کودک درونتان می خواهد برود دیسنی لند؟
آیا دلتان خواسته یا در شرایطی بوده اید تا دلتان بخواهد که
آن کسی را که به شما ویزا نداده یک فصل سیر بزنید؟ آیا از وسیله ی خاصی برای کتک زدن فرد مزبور استفاده می کردید؟ ثابت کنید که دلتان نخواسته. آیا شما دفترچه خاطرات دارید؟ ویا از آن بدتر از وبلاگ استفاده می کنید؟ آیا دوست داشته اید یا در شرایطی بوده اید تا دوست داشته باشید که در مورد سفارت خانه و کارمندانش در وبسایتان چیزی بنویسید؟ تعداد کامنت ها چقدر بوده؟ آیا بازدید کننده داشته اید؟
نهایتا دوست عزیز، ما برای دادن ویزا به شما به مدارک زیر احتیاج داریم:
پول پول پول
لطفا مدارک بالا را ترجمه کنید. دلایل برگشتتان هم پیشکش عمه قزی جانتان.

شادی نگاه من و
برق کفش های نوی تو،
سبزه و سمنو و سیب.
دل بی تاب من و
خنده ی بی صدای تو،
سیرو سرکه و سماق.
می شمارم،
یک، دو، سه، چهار،
چند روز مانده به آواز چلچله ها؟
می شماری،
پنج، شش، هفت
چند رنگ ماهی می خواهی؟

اینک سخن می دارم از برای آنانی
که خواستار شنیدن اند،
پس این دانش برهنه را به یاد بسپرید ای برهنگان دانا!
آنکس که مسلح به راستی و روشنایی شود
شعور و شادمانی را به ارمغان دارد.
و درود خوشبوترین دهان ستاره بر او و برآنان باد...

سلام دوستان عزیزم
از اونجایی که این وبسایت سربه هوای من درست در مواقع حساس یکهو از بین می رود و ازانجایی که خیلی از دوستان در قسمت نظرخواهی نمی توانستند نظراتشان را بگذارند بنابراین یک وبلاگ در سایت بلاگفا به آدرس زیر درست کردم تمامی مطالبی که اینجا پست می شود از این تاریخ به بعد در سایت جدید هم پست خواهد شد. با سپاس-پونه ابدالی
http://www.nevisande2.blogfa.com

امروز وقتی با هزار بدبختی توی خیابان پهلوی جای پارک گیر آوردم و نشسته بودم تا همراهم برود بانک متوجه چند تا چیز جالب شدم.اول اینکه فهمیدم من دچار فوبیا قطع درختان خیابان پهلوی هستم یعنی هروقت توی این خیابان می روم فکر می کنم - دوستان - محیط زیستی ما عنقریب سربرسند و جلوی چشم ما مردم شهید پرور - که هیچ وقت زیر بار هیچ چیزی نمی رویم- درخت ها را یکی یکی سرمی برند و ما هم دم نمی زنیم. بعد خیابان بدون درخت جلوی چشمم ظاهر می شود. آنقدر غصه ام می گیرد که بهتر می بینم به جای این افکار سعی کنم ذهنیتم را عوض کنم شبیه همان ذهنیت هایی که توی کلاس های انرژی درمانی می خواهند به خوردمان بدهند.

از پنجره بیرون را نگاه می کنم.یک ترقه در همین نزدیکی ترکید و چرت هنریم را پاره کرد. هنوز درخت ها جان نگرفته اند، شاید هفته ی دیگر یا هفته ی بعدش. چنان سبز بشوند حالا بیا و ببین. شما بلدید سبزه بیندازید؟ من که نه! همیشه دوست داشتم بلد باشم ولی هیچ وقت یاد نگرفتم.
سفره ی هفت سین امسال را چطور می چینید؟ در ظرف های نقره ی قدیمی یا بلورهای جدید رنگ شده؟ توی بشقاب های معمولی روی میز آشپزخانه یا روی سفره ی قلمکار؟ دلم می خواهد بروم جمعه بازار و یک عالمه ظرف قدیمی خاک خورده پنجاه سال پیش دست چین کنم . دوست دارم سفره ی هفت سینم ازآن سفرهای آنچنانی باشکوه باشد. از آنها که غیر از هفت تا سینش یک عالمه چیزهای دیگر دارد. خودتان که می دانید چه می گویم. نمی دانید؟
کارت های عید نوشته شده و آماده است برای پست. از بی حوصله گی فقط برای دوستان نوشتم:
سال نو مبارک!
از این کلیشه ایی تر هم مگر می شد.راستی غیر از این چندتا جمله ی هرساله بنظر شما چه جمله ی دیگری می شود جای تبریک عید گفت: دمب شما سه چارک!!!

کشتارگاه،فرهنگسرا شد
گوسفندان،شاعر
و سلاخ های بازنشسته،منتقد
این روزها حالم زیاد خوب نیست
نمی خواهم برای مجلات تهران شعر بفرستم
همه جا بوی گوسفند می دهد
حتی اتاق کارم،
راستی،
«شهرستانی که مشاهیر ندارد قبرستان است»
این را پشت کامیونی نوشته بود
که گوسفندمی برد!

خبرگزاري دانشجويان ايران - تهران
سرويس: فرهنگ و هنر - سينما

از عاشقانه ها می گریزم
تند و تیز
اما در نگاه تو
من
زیباترین زن جهانم
و کیست که کتمان کند
نمی خواهد زیباترین باشد.
عاشقانه ی من ساده است
دوستت دارم
و دوستم داری
همین

«حامد» دعوتم کرده است به بازی « تاثیر گذارترین آهنگ». پیشتر گفته بودم که بازی دوست دارم. این بازی های وبلاگی هم به قول یکی از بچه ها شبیه شبکه های گلد کوئست شده. هی پنج تا پنج تا می رود بالا. نه سرش معلوم است و نه تهش. کی شروع می شود و کی تمام می شود با خداست. حالا البته این چیزها زیاد مهم نیست برای من، من بیشتر ذوق می کنم از این فکر هایی که بازی ها را بوجود می آورد. خودم هم تا حالا صد جور فکر کردم که چه بازیی راه بیندازم. شاید یک روز این کار را کردم.
موسیقی همیشه برای من جزیی از زندگی بوده. نمی دانم کسانی که هیچ تمایلی به شنیدن موسیقی ندارند ( یاد مادر علی افتادم در فیلم سنتوری) چطور زندگی را می گذرانند و البته چطور با افکارشان زندگی بقیه را هم تحت تاثیر قرار می دهند. سلیقه ی موسیقی من در سن هفده سالگی با عقاید برادر بزرگترم که خودش کار موسیقی انجام می دهد بلکل عوض شد. آشنا شدن با دنیای بی کران هنر را مدیون برادرم هستم همیشه.
همیشه از خودم می پرسم چرا آهنگ سازانی که در لس آنجلس کار می کنند اینقدر به ورطه ی تکرار و ابتذال کشیده شده اند؟ چرا یک کار شاخص از آنها شنیده نمی شود؟ برای خودم جواب های زیادی ردیف می کنم اما واقعا نمی دانم چرا آنهایی که در شهر فرشته ها کار می کنند نمی خواهند کمی بیشتر از نوک دماغشان را ببیند.آنهم در آن ولایتی که سالیانه آثار ارزشمندی چه موسیقیایی و چه هنرهای دیگر به دنیا صادر می کند. واقعا خسته شده ام از ریتم های تکراری، شعرهای بی سر و ته، کلیپ های ارزانی که حتی سرسوزنی درآن ابداع و نوآوری دیده نمی شود. رقصنده هایی که کمترین اصول هنر رقص را بلد نیستند و تنها به نشان دادن سرو شکل بی قواره اشان بسنده می کنند. واقعا جالب است، برنامه های تلوزیونی اشان پر می شود از تبلیغ آلبوم جدید فلان خواننده، مصاحبه و چه و چه و در نهایت جهالت همگی اشان به به کنان به همدیگر کارت صد آفرین می دهند،
بعد آنقدر آن آهنگ بی خود دستمالی شده را پخش می کنند که شبانه روز مثل یک کابوس مثل یک بختک روی ذهنت می نشیند و دست از سرت برنمی دارد. گوش دادن به این آهنگ های مبتذل لس آنجلسی انگار جز اجتناب ناپذیر زندگی ما شده. من فقط موقعی می توانم به این آهنگ های شش و هشتی تکراری گوش بدهم که مشغول رقصیدن باشم، گاهی هم البته موقع آرایش کردن. کلا موقعی که زیاد به محتوا و ریتم اهنگ توجهی نداشته باشم گوش دادن به این آهنگ ها برای قابل تحمل است( البته از سوزان روشن و شماعی زاده و بدری همتیار و فتانه وشهره و شیلا که اصلا نمی شود لحظه ایی به آهنگ هایشان گوش داد بگذریم.)
تاثیر گذارترین آهنگ های ایرانی :
1- «تاک» سیاوش قمیشی .تمام آهنگ های سیاوش رادوست دارم.
2- « حالا که از ما گذشت اومدن یارو باش...» هایده
3- « هم صدای خوبم بخون تا بخونم...» گوگوش
4- « گل گلدون من» سیمین ؟؟؟
5- «گل بی تا» داریوش
6- « با تو این تن شکسته ...» ابی
7- « اندک اندک جمع مستان می رسد..»
8- «بیا عطار باشی جون...جونم عطار باشی جون...نازتو قربون»

مشکلی که برای یعقوب یادعلی پیش آمده آینده خیلی ازنویسندگان را تهدید می کند.به حکم دادگاه یادعلی اعتراض می کنم. اینطور رفتار کردن با هنرمندان ما را بیشتر به ورطه خاموشی و زوال خواهد کشاند.