تشک هایمان را پهن کردیم وسط اتاق، پنجره ها باز بودند و کوران باد پرده ها را تکان تکان می داد، هوای خشک و خنک، هوای تهران.
گفتم: بیا با هم حرف بزنیم.
دستگاه بازی اش را خاموش کرد. توی این شش ماه قدش بلند شده بود وصدایش خروسی.هنوز اما دوست داشت از سر و کله ی من بالا و پایین برود، از روزی که رسیدم یه لحظه از کنارم دور نشده بود.
گفت:
راجع به چی؟
چرخیدم رو به سقف، گفتم:
ستاره ها
بعد گفتم:
سقف اتاق خوابگاه ستاره های شبرنگ داشت.
گفت:
عمه چند تا ستاره می شناسی؟
گفتم:
سی و شش تا.
خندید گفت:
هر شب ستاره های سقف اتاقتو می شمردی؟
خندیدم و سر تکان دادم. دستگاه بازی اش را روشن کرد و شروع کرد به بازی کردن.

جای امن موندن من...

و اینکه « خورشید» هم چیز مهمی نیست گاهی!نتابیده است هفت روزی و ما هنوز سرخوشیم.

و اما « چتر » .

کمبریج ممنونم که به من یاددادی بدون « آیینه قدی» و « تلویزیون» هم می شود زندگی کرد.

بگو بخوابن همه اهل دنیا
هنوز یه نیمه مونده از شب ما...

رضیه من را به این بازی دعوت کرده،اینکه به چه چیزهایی در زندگی دلخوشم و چه وقت:

حالا کم کم شخصیت ها دارند جان می گیرند. سرشان را بالا می آورند و باز خاموش می شوند. می خوابند و بیدار می شوند. مثل سایه می آیند و می روند،خموش و خجلند، کم حرف و کندند. تنبلند هنوز، اما می بینمشان، سرک می کشند، صورت ندارند، یکی دونفرشان را می شناسم، تا می روم نزدیکشان ناپدید می شوند اما حسشان می کنم.
کم کم صحنه ها و زمان ها و حس ها دارند بیدار می شوند،گاهی شب است گاهی روز، تهران و کمبریج درهم است هنوز، تهران قد می کشد گاهی، کوچه پس کوچه ها، بوها، صداها،ماشین ها ، می آیند و می روند.
همانطور که من راه می روم توی این خیابان ها، یکی یکی مثل چراغ های کم سویی در ذهنم روشن می شوند ، کور سویی می زنند و خاموش می شوند.
دوست دارم ساعت ها و ساعت ها و ساعت ها فقط بنویسم. حالا شخصیت ها خوشحالند چون باز برمی گردم پشت همان میز تحریر چوبی خودم، عطر چای خانگی و پنجره ی اتاقی که رو به فلامک باز می شود و آن درخت های قدیمی که قسمتی از من است انگار. و این پنجره ها که همیشه هستند توی داستان هایم، همین پنجره های خانه ی پدری، همین نوشته هایی که نوشته می شوند پشت همین شیشه ها.
حالا اهل خانه ی داستانی ام خوشحالند،صدای خنده هایشان را می شنوم،صدای راه رفتنشان. چه بی تابانه منتظرند،مشغول تدارکند، می خواهند به پایان برسند، بفهمند چه می شود سرآخر.
حالا اینجا برایم از همیشه غریبه تر است. خوب است اما غریبه است،صدای پای « دارابی*» را می شنوم که سنگین و آهسته دارد پله ها را یکی یکی پایین می آید، دلم دارد می لرزد، یعنی اولین حرفی که خواهد زد چیست؟

چطور می شود گاهی هیچ چیزی به ذهن آدم نمی رسد تا بنویسد؟

ساعت نه ا زخواب بیدار می شوم. صدای باران را دوست دارم. پشت پنجره کمی می ایستم. لپ تاپ و کتابم را بر می دارم و می روم توی آشپزخانه، آشپزخانه هم بزرگتر است و هم پرنور تر، سرعت اینترنت هم اینجا بالاتراست نمی دانم چرا! چایی به سبک ایرانی، کتری و قوری و هل و دارچین. نان و پنیر را روی میز می گذارم، رادیو فردا را می گیرم و سایت های خبری را یکی یکی باز می کنم. هنوز ریتم رقص سالسا از دو شب پیش توی تنم هست، همانطور که دارم خودم را تکان می دهم و با آهنگ خیالی و هم رقص خیالی می رقصم برای خودم چایی می ریزم.
امروز شنبه است و حیاط خوابگاه خالی خالی است. بچه اکثرا با تورهای یک روزه مدرسه می روند خارج از شهر، برای من دیگر حس گشتنی وجود ندارد. امروز دوست داشتم می رفتم توی پارک، دراز می کشیدم روی سبزه ها و کتاب می خواندم، اما باران گرفت.
صبحانه ام را می خورم. با بهارک و پیمان چت می کنم. باور نمی شود تا آخر هفته سیامک اینجا خواهد بود،با دوستانم قرار گذاشته ایم که یک پارتی ایرانی حسابی بگیریم وقتی سیامک رسید.
از پنجره اویزان می شوم،هوای خنک و مرطوب کمبریج را توی ریه هایم می فرستم. هوای خوبی است، پاک است، آسمان به سرعت نور آبی می شود و ابری می شود، ابرهایش زیباست،بزرگ و پرسرعت، درخشان.
کتاب « مرگ در می زند» کار « وودی آلن» را دستم می گیرم و غرق لذت می شوم:
« مرگ یه تصویر نمادین از نبودنه و همون طور که خودتون می دونین چیزی که نباشه نمی تونه وجود داشته باشه...بنابراین مرگ وجود نداره و فقط یه توهمه»

مهم این است
که همیشه
دلیلی برای لبخند زدن وجود دارد.