حسابی از کار و زندگی افتاده ام این روزها. بیشتر دوست دارم دوربین را بردارم و بروم بیرون از مردم عکس بگیرم.شکر خدا حالا همه جو همبستگی پیدا کردند و کمتر پیش می آید کسی اعتراض کند به گرفتن عکسش. جوان ترها راغبترند، سربه سر آدم هم می گذارند گهگداری، آنقدر انرژی دارند و پرحرارتند که آدم بغضش می گیرد، بغضش می گیرد از اینکه دارند فریاد می زنند، بغضش می گیرد از اینکه گل سینه هایی با نوشته ی تغییر به سینه زده اند از اینکه ربان های سبز به ماشین هایشان آویزان کرده اند.

مادر برای پدر با صدای بلند روزنامه می خواند، پدر سرتکان می دهد و زیرلب غری می زند. روزنامه ها دست به دست می چرخد. بین من و دوستانم. بین من و برادرم. بین ما.
کانال های اخبار را جستجو می کنیم. دیگر مسلم است که باید باشیم امروز. که باید باشیم با هم. دیگر سکوت و خانه نشینی، روراست بگویم، احمقانه است. پای تلفن، در جمع های دوستانه، در کافه و کلاس و توی پارک و باشگاه حالا همه سریک چیز توافق می کنند:
باید باشیم این بار، نه کم ، که زیاد، با هم. با هر اندیشه ایی که داریم، چه کروبی چه موسوی، اینبار باید باشیم با هم ، دست به دست، دوش به دوش، نه پشت به هم، نه زیر سایه ی هم.
دیشب بعد از سخنرانی شیخ اصلاحات، این شعر آمد به یادم:
باز آن گوینده گفتن ساز کرد
وز زبان من حدیث آغاز کرد
هل زمانی تا شوم دمساز خویش
بشنوم با گوش خویش آواز خویش
تا ببینم اینکه گوید راز، کیست؟
از زبان من سخن پرداز کیست؟
این منم یارب چنین دستانسرا
یادگر کس می کند تلقین مرا؟
این منم یارب بدین گفتار نغز
یا که من چون پوستم گوینده، مغز؟
شوخ شیرین مشرب من، کیستی؟
ای سخنگو از لب من کیستی؟
قصه ایی مطلوب می گویی، بگو
نکته ایی مرغوب می گویی، بگو
زود باش کاین می پرمشعله
عارفان را جمله سوزد، مشغله
رهروان زین باده مستی ها کنند
خود پرستان، حق پرستی ها کنند.
« گنجینه اسرار – عمان سامانی»